وای از آن شعر، شعر كوچه !

از چی بگم...

از عشق نه خسته شدم

از فاصله

از تنهایی

از درد دوری

چقدر سخته

تو این دنیا همه چی سخته

همه چی حتی خنده

خیلی دلم پره

دلم می خواد گریه کنم اما بغضم نمیشکنه

یه چیزی رو قلبم سنگینی میکنه

نفسم بالا نمیاد

دلم می خواد فریاد بزنم

آخه چرا...

من اینجا

تو اونجا

بینمون یه عالمه کوه و دشت و دره و ...

قلبمون ... قلبمون پر از شوق باهم بودن پراز احساس های قشنگ

آه...آه از این همه فاصله

چی میشد ما هم مثل بقیه عاشقا کنار هم بودیم

دلم میخواد هرچی عاشقه که با همن که کنار همنو نفرین کنم

نفرین... نه نمیتونم

چرا باید یعضی ها اینقدر به هم نزدیک باشن که دیگه از دست هم خسته بشن

بعد بعضی ها هم مثل ما دلشون واسه یه لحظه باهم بودن پرپر بشه

دلت بخواد پیشش باشی ولی نتونی

دلت  بخواد باهاش حرف بزنی ولی نتونی

دلت بخواد لمسش کنی ولی فاصله نزاره

دیگه نمیتونم بنویسم

اشک توی چشمام حلقه زده

بغض تو گلوم شکسته

آخی چقدر راحت شدم

دلم می خواست این چیزارو واسه یکی بگم

بدجوری رو قلبم سنگینی میکرد

بدجوری دلتنگ بودم

ولی حالا که تونستم درد دلمو بهت بگم راحت شدم خیلی راحت...

دوست دارم حتی اگه فاصله بینمون بیشتر از اینم بشه بازم دوست دارم...

ته اين كوچه

ز تاريكي شب ، بن بست است

سر اين كوچه

زدلتنگي مهتاب ، بارانسيت

تن من راهـي نيست

تن من خسته تراز پاييز است

ودراين تاريكي

فقط اميد است

كه نگه داشته مرا توي اين كوچه تنگ

تا ببينم رخ يار                                     

رخ ياري كه به اومي بالم

اين پست رو نوشتم فقط براي خداحافظيخواستم بگم ديگه توي وبلاگ چيزي نمينويسم. اميدوارم آفتاب بتونه وبلاگ رو بهتر كنه و حتما خيلي بهتر از من ميتونه اون رو اداره كنه.

پس خدانگهدار

خداي رحيم ! تو را به خاطر اين همه مهرباني ات سپاس

راه ناپايان

قله اي رااز دور

من تماشا كردم

ناگهان در قلبم

عشق بر پا كردم

سايه اش را ديدم

ناگهان ترسيدم

وسعتش را در فكر

در زمان سنجيدم

قامتي گوياداشت ، چهره اي طولاني

بر فراز عشق او ، راه نا پاياني

مهتاب

((خدايا مرا ببخش))

هوا باراني و خدا از هميشه به من نزديك تر بود. آهسته در گوشم زمزمه كرد:

اي انسان به باران بنگر ببين چگونه خود را عاشقانه فدا مي كند تا حياتي نو به ارمغان آورد.

به آفتاب نگاه كن صادقانه مي سوزد تا گرماي وجودش گردون زندگي را بچرخاند.

به ماه فكر كن او فداكارانه نور را از آفتاب تقاضا مي كند تا تو اي انسان در تاريكي شب نهراسي.

حال اي انسان به خاك نظاره كن كه با چه گذشتي به همه اجازه مي دهد تا از ذره ذره وجودش بهره مند شوند.

 آري گفتني ها بسيار است اما خرد تو از درك اين حقايق عاجز و ناتوان است.

و دوباره سكوتي عميق همه جا را فرا گرفت. اين بار خداوند از دريچه قلبم با من سخن مي گفت تمام بدنم به لرزه در آمده بود و عظمتي بس شگرف تمام وجودم را احاطه كرده بود.

خدا به من گفت:

اي انسان اي كسي كه تمام فرشتگان در عرش بر تو سجده كردند، تو چه كردي؟

 مگر من از روح خودم در تو ندميده بودم؟

آري مگر تو از جنس خاك نيستي پس فروتني و گذشت خاك را كجا جا گذاشتي؟

اي انسان اي اشرف مخلوقات پس شرافت يك انسان را به دست چه كسي سپرده اي؟

آيا فراموش كرده اي روزي پروانه، معصوميت را از تو آموخت و پرستو عشق را از تو به يادگار برد.

زماني ملائكه تو را قديس مي دانستند و حتي ابليس تو را تحسين مي كرد.

اي انسان تو گذر صادقانه را از ياد بردي و حتي نگاه كردن به شبنم در يك صبح روحاني را فراموش كردي.

 اي انسان ملائكه بازگشت دوباره  تو به گوهر وجودي ات را چشم انتظارند.

اين ها را گفت و همه جا ساكت شد.

من كه اين بار اشك ديدگان دنيوي ام را نا بينا ساخته بود ولي ديده دلم از هميشه بيناتر بود با صدايي لرزان مانند هميشه فقط توانستم بگويم: خدايا مرا ببخش!!!!!